Ziekte van Pfeiffer pagina

Op 18 mei 1999 kreeg ik last van mijn keel en voelde een griepje opkomen. Ik heb destijds een week op bed gelegen en heb daarna geprobeerd weer het "normale" leven op te pakken. Ik bleef echter moe en had nog steeds last van mijn keel. Na een bezoek aan de arts bleek dat mijn keel was ontstoken en dat mijn klieren iets waren opgezet. Ik kreeg een antibiotica kuur en zou me snel weer wat beter gaan voelen. Toen de kuur was afgelopen had ik nog steeds last van vermoeidheid en hoofdpijn. Ik ben toen nogmaals naar de dokter gegaan. Er werd bloed afgenomen en een week later zou ik de uitslag horen. Uit het bloed onderzoek bleek dat de g -GT ofwel Gamma Glutamyl Transferase niet goed te zijn. Dit is een lever-enzym dat vrij snel reageert op diverse processen in je lichaam zoals bijvoorbeeld ontstekingen. De dokter besloot om nogmaals bloed af te nemen omdat de waarde dusdanig hoog was dat er wel iets aan de hand moest zijn. Uit het tweede bloedonderzoek bleek dat ik de ziekte van Pfeiffer had. Nadat ik hoorde dat ik de ziekte van Pfeiffer had ben ik op het internet gaan zoeken naar informatie over de ziekte van Pfeiffer. Hieronder vindt u een samenvatting van wat ik heb kunnen vinden.


Hoe vindt besmetting plaats? Pfeiffer (N.E. Pfeiffer, Duits arts, 1846-1921) wordt veroorzaakt door een speciaal virus. Het virus bevindt zich in de keelholte. Besmetting vindt plaats van mens tot mens via speekseldruppeltjes, bijvoorbeeld door aanhoesten, vooral via zoenen en glaswerk. De ziekte van Pfeiffer, in medische termen mononucleosis infectiosa (infectiosa slaat op de besmettelijkheid ervan, mononucleosis op een toename van bepaalde witte bloedlichaampjes in het bloed) en in populaire termen ook wel ''kissing disease'' of klierkoorts (vergrote lymfeklieren en de koorts) genoemd, wordt veroorzaakt door een virus - het Epstein-Barr-virus (EBV).

Hoe besmettelijk is de ziekte? De kans dat men met het virus besmet wordt is groot. Bij mensen die de infectie hebben doorgemaakt en daardoor beschermd zijn tegen de ziekte, wordt het virus levenslang aangetroffen in de keel. Als men het virus eenmaal heeft, gaat het nooit meer weg. Iemand kan dan een ander besmetten zonder ziek te zijn en zonder het zelf te weten. Er zijn geen maatregelen voorhanden om verspreiding van de infectie te voorkomen. 

Hoe bepalen ze of ik de ziekte heb? Er worden meestal twee soorten antistoffen bepaald in het bloed. Type M en Type G. Heb je geen van beide, dan ben je nog nooit met zo''n virus in contact geweest. Heb je M, dan ben je kort geleden in aanraking geweest en ben je meestal nog ziek daarvan. Deze antistoffen verdwijnen weer na een poosje. Heb je G, dan zegt dat niet zoveel; je bent in ieder geval ooit met dat virus in aanraking gekomen. Deze antistoffen hou je altijd in je bloed. Het kan een maand maar ook een jaar geleden zijn geweest. 

Wie loopt risico de ziekte te krijgen? De helft van de kinderen onder de tien jaar heeft een besmetting met het virus van de ziekte van Pfeiffer doorgemaakt. De meeste krijgen het virus zonder er ziek van te worden. Na een vermoeiende of inspannende tijd is men vatbaarder voor het EBV-virus. De ziekte komt even vaak voor bij jongens als bij meisjes hoewel meisjes de ziekte eerder in hun leven lijken te ontwikkelen. Na de tien jarige leeftijd, in het bijzonder in de puberteit en de adolescentie, worden bij de helft van de mensen die besmet raken ziekteverschijnselen waargenomen. Meer dan 97% van alle mensen boven de dertig jaar heeft een infectie doorgemaakt en is daardoor beschermd tegen de ziekte. In gebieden met goede hygiëne en betere socio-economische omstandigheden komt de ziekte van Pfeiffer aanzienlijk vaker voor. Niet alleen leeftijd heeft invloed op het wel of niet ontwikkelen van de ziekte, ook factoren zoals stress en prestatiedruk kunnen bevorderen dat iemand de ziekte ontwikkelt.

Een infectie tijdens de zwangerschap kan ook de baby ziek maken, waardoor het kindje aangeboren afwijkingen kan krijgen. Als er geen antistoffen bij moeder zijn, dan is het gevaarlijk voor moeder om in intiem contact te zijn met degene die Pfeiffer heeft.

Wat zijn de verschijnselen? De symptomen van de ziekte van Pfeiffer worden voor het grootste gedeelte veroorzaakt door de immuun respons op de Epstein-Barr virus infectie van het lichaam. De meest voorkomende verschijnselen zijn vermoeidheid, klierzwellingen en keelpijn. Vaak zijn ook de milt en de lever in de buik gezwollen en pijnlijk. Door bloedonderzoek kan de ziekte van Pfeiffer definitief worden vastgesteld. De duur van het ziekteverloop is verschillend en kan variëren van 3 weken tot 6 maanden. De incubatietijd (de periode die ligt tussen het binnendringen van het virus en het optreden van ziekteverschijnselen) is vier tot zes weken, maar kan soms wel zestig dagen zijn. Op jonge leeftijd verloopt de infectie in de gevallen meestal symptoomloos. Als men tijdens of na de puberteit besmet wordt kan men wel behoorlijk ziek worden. Zolang de leverfuncties gestoord zijn is het verstandig om lichamelijke activiteit te vermijden. Thuis blijven, of zelfs op bed blijven is dan het advies! Vaak gaan de vermoeidheidsklachten gelijk op met het verloop van de leverfunctie stoornissen. Aan de hand van het verloop van de leverfunctie stoornissen wordt een advies gegeven over het hervatten van het normale levenspatroon.

Waaruit bestaat de behandeling? De ziekte kan - zoals elke virusziekte - niet behandeld worden met medicijnen. Alleen de verschijnselen kunnen behandeld worden. Op basis van de verschijnselen dient in overleg met de huisarts bekeken te worden of men kan werken of naar school kan gaan. Met een bloedtest kan gekeken worden of de witte bloedcellen abnormaal van grootte, vorm en kleur zijn dit is namelijk het geval bij de ziekte van Pfeiffer. In het geval van een patiënt met verlaagde afweer wordt soms aciclovir (stof die gebruikt wordt om infecties met herpesvirus te bestrijden.) gebruikt.

Wat zijn lymfklieren en wat doen ze? Lymfklieren zijn boonvormige orgaantjes van enkele millimeters groot. Het zijn de zuiveringsstations van het lichaam. Vocht, vuil en bacteriën worden uit de weefsels afgevoerd via lymfevaten (een soort dunne bloedvaatjes), naar de lymfklieren, die overal in het lichaam aanwezig zijn. De lymfklieren filteren het vuil uit de lymfe, de lymfe wordt verder geleid en komt in het bloed terecht. In de lymfklieren worden de ongerechtigheden verder opgeruimd. Lymfklieren kunnen bij zeer veel kleine en grote ziekten in het lichaam ''meedoen''. Ze zijn dan vergroot, soms pijnlijk (vooral bij ontstekingen) en zijn te voelen als knobbeltjes, die enkele centimeters groot kunnen worden. De meeste lymfklieren zijn te vinden in hals, oksels en liezen, en dat zijn dan ook de plaatsen waar de dokter naar ''klieren'' zal voelen.

Hoe lang is de ziekte besmettelijk? Iemand die de ziekte van Pfeiffer heeft gehad, blijft ongeveer 6 maanden besmettelijk. Sommige mensen zijn daarna nog gedurende bepaalde periodes besmettelijk, terwijl er verder niets merkbaar is. Besmetting vindt plaats door intiem contact, zoals zoenen of drinken uit hetzelfde glas.

Wat is het Cytomegalovirus? De naam cytomegalovirus (CMV) is afgeleid van het gezwollen aspect dat de door dit virus aangetaste cellen vertonen. CMV behoort tot de groep van de herpesvirussen. Soms is er sprake van een Pfeiffer-achtig beeld met koorts, lymfkliervergroting, malaise, lymfocytose en leverfunctiestoornissen. Na infectie zijn Igm-antistoffen aantoonbaar gedurende enkele maanden. Igg-antistoffen verschijnen kort na de Igm-antistoffen en zijn levenslang aantoonbaar.

Zijn er homeopathische middelen? Er bestaat een middel Lymphomyosot wat bij sommige patiënten de zwelling van lymfeklieren vermindert. Dit homeopathische middel is verkrijgbaar bij elke apotheek.

Merknaam: Lymphomyosot® Biologische Geneesmiddelen B.V. Heel te Axel
Indicaties: opgezwollen klieren of chronische angina
Dosering: drie maal daags één tablet onder de tong laten oplossen
Inhoud: 100 pillen

Tips
  • Voorkom oververmoeidheid; (''Rust naar behoefte'' is de beste aanpak)
  • drink genoeg water of vruchtensap (2 á 3 liter per dag);
  • drink geen alcohol;
  • eet niet te vet voedsel;
  • zorg voor voldoende rust.